ploigisih3
bottom.png
πρόγνωση καιρού από το weather.gr

1

Ώρες Γραφείων

Δευτέρα - Παρασκευή

08:00 π.μ. - 01:30 μ.μ.

Σάββατο - Κυριακή

Κλειστά

005

Εν τη οροσειρά του Ταϋγέτου, και εις χίλια μέτρα άνωθεν της επιφανείας της θαλάσσης, μεταξύ της προς δυσμάς αρχαίας πόλεως Λεύκτρον και της προς ανατολάς επί των πηγών του ποταμού Όρφεως και της παρά τη στοά των Αρπυιών αρχαίας πόλεως Αρπυιάς και μεταξύ των δύο χωρίων Μηλέας και Καστάνιας, είνε θέσις εξόχου καλλονής και θεαματικότητος, ένθεν, ως εν πανοράματι βλέπετε προς ανατολάς μεν λίαν ευκρινώς πάσας τας πόλεις, κωμοπόλεις και χωρία της Λακεδαίμονος και της Μονεμβασίας από Σπάρτης μέχρι Μαλέα, και τα Κύθηρα και το Γύθειον, και τον οφιοειδώς περιβρέχοντα το λεκανοπέδιον της Λακεδαίμονος ποταμόν Ευρώταν. Προς δυσμάς δε, τον Μεσσηνιακόν κόλπον, τας χώρας της Λακωνικής και την Κορώνην. Προς βορράν τας κορυφάς του Ταϋγέτου, Προφήτην Ηλίαν, Κονδύλι και Βασιλικήν· και προς νότον τον Πρώταν και όλον το Ταίναρον. Εκεί απολαμβάνει τις το λαμπρότερον θέαμα της ανατολής και δύσεως του Ηλίου.

Επί της εκπάγλου ταύτης θέσεως, εις ην επιδαψιλεύουσιν αφειδώς τας αύρας των δύο θάλασαι, και την οποίαν περιβάλλει η μυροβόλος ατμόσφαιρα των εκ πεύκης, κέδρου και ελάτης υψικόρμων και παρθενικών δασών, εν οις και η αρωματώδης οσμή του Ταϋγετείου Τεΐου και του αγιοβαρβάρου (θαμνώδους αρωματικού φυτού λίαν ιαματικού κατά του βρογχικού κατάρρου), έκειτο π.Χ. μέγιστος Ναός της Αθηνάς, υπηρετούμενος υπό πολλών των τότε ιερέων. Εκ τούτων εις ονόματι Βρασίδας, μεταβάς τω 382 μ.Χ. εις Πάτρας, ένθα ήκμαζεν ο Χριστιανισμός, και κατηχηθείς, ησπάσθη τούτον μετονομασθείς Βιτάλιος επανελθών δε κατήχησε και τους άλλους ιερείς, οίτινες, γενόμενοι χριστιανοί, μετέδωκαν εκείθεν κηρύττοντες τον Χριστιανισμόν καθ' όλην την Λακωνικήν χώραν, μεταβαλόντες δε και τον ναόν τούτον απ' Αθηνάς εις “το γενέσιον της Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας”, ήγειραν εκεί και Μονήν, ή μάλλον ειπείν, πόλιν, καθ όσον παρατηρούνται λείψανα αρχαίων οικοδομών επί εκτάσεως διακοσίων περίπου στρεμμάτων. Αλλ' ο πανδαμάτωρ χρόνος και οι άγριοι και καταστρεπτικοί πόλεμοι εσάρωσαν ταύτα πάντα πλην των μυλογκολίθων, εξ ων συνίστατο ο ναός, και της επωνυμίας της θέσεως, ήτις εκλήθη “Καλογερικό”.

Κατά δε το 1632 Κυριακούλης Ηλιαφέντης τις καλούμενος, εκ της φερωνύμου πλουσίας οικογενείας των Ηλιαφεντέων εκ του χωρίου Καστάνιας του κειμένου ημίσειαν ώραν Μ.Α. της Γιατρίσσης μετά της συζύγου του Μαρίας, ηλικίας αμφότεροι 56 ετών, άτεκνοι όντες και βαρέως φέροντες το της ατεκνίας όνειδος, συναπεφάσισαν, όπως απομακρυνθώσι της κοινωνίας Καστάνιας και μονάσωσιν. Επί τω σκοπώ τούτω ήγειραν Ναόν επί των ερειπίων του αρχαίου Ναού εκ των τήδε κακείσε ερριμμένων μυλογκολίθων, ως και την μεγάλην γέφυραν Άρνας, και αφιέρωσαν εις αυτήν την πέριξ περιουσίαν των, εσκόπευον δε, ίνα το επιόν έτος οικοδομήσωσι και κελλία εγκαθιστάμενοι εκεί. Αλλά παρ’ ελπίδα, η στείρα σύζυγος Μαρία τίκτει υιόν μεθ’ ενός έτους πάροδον από της οικοδομής του ναού, τίκτει δε και δεύτερον υιόν το ακόλουθον έτος, εξ ων οι σήμερον Ηλιαφενταίοι οι αποτελούμενοι εκ των Που­λαίων, Αρφαναίων, Λαγαίων, Λυτσαίων, Κυλαίων, Γαβριλαίων εν Καμηνίοις της Φάριδος, Σαρανταίων ή Μπαταραίων εν Ζελίνη Σπυριδαίων εν Στρουτζά, και των εν Καλάμαις εγκατεστημένων πλουσίων Καριζοπούλων, εν οις διακρίνεται επί μορφώσει και αρετή ο αιδέσιμος εν Αθήναις ιερεύς Γεώργιος Πουλάκος. Ενταύθα βλέπομεν την πλουσίαν χάριν της Θεοτόκου Μαρίας επί της Παγκάλου ταύτης θέσεως, εξ ης δι’ απίστων και ειδωλολατρών ωκονόμησε παραδόξως την διάδοσιν του Χριστιανισμού εις τας χώρας της Λακωνίας. Και εντεύθεν εξυπηρετήθησαν ύψιστα αγαθά καθ’ όλην την ανθρωπότητα, διότι μορφωθείσης χριστιανικώς της εξ Οιτύλου οικογενείας των Στεφανοπούλων, κλάδος τις αυτής μετοικήσας εις την νήσον της Μεσογ. Θαλάσσης Κορσικήν, έδωκε τον μέγαν Ναπολέοντα.

Συνευδοκούσα η παντάνασσα Θεοτόκος Μαρία εις την απελευθέρωσιν του ελληνικού γένους εκ των σιδηρών αλύσεων του Οσμανικού κράτους, συνεβοήθησεν εις το να καταστή εστία δράσεως της ελευθερίας η μυροβόλος αύτη θέσις, και ωκονόμησεν, ίνα Πρίγκηψ τις εκ Βενετίας, Ιωάννης Βενετσανάκης καλούμενος, περαιωθή με τα αμύθητα πλούτη του εις το χωρίον Καστάνια. Ούτος, ίνα εξασφαλίση ταύτα και στηρίξη την υπεροχήν του κατά της τότε δυναστείας των Τούρκων, ωκοδόμησε πέριξ της Καστάνιας και της Γιατρίσσης επί των επικαίρων λόφων δυνατούς Πύργους και ισχυρότατα μέγαρα, ένθα συνέστησεν ικανάς στρατιωτικάς δυνάμεις εξ επιλέκτων Ελλήνων λεβέντηδων πάσης ελληνικής γης, δι’ ων και μετά των οικείων εξεστράτευε και κατεπολέμει τους Τούρκους καθ’ όλην την Πελοπόννησον και μέχρι της Αττικής. Και συν τω χρόνω τοσούτον ισχυρά κατέστη η οικογένεια Βενετσανάκη, προ πάντων ο εξ αυτής μέγας Παναγιώταρος, ώστε μη δυνάμενος ο Σουλτάνος να τον καταπολεμήση δια των εν Ελλάδι στρατιωτικών αυτού δυνάμεων, ηναγκάσθη πολλάκις να αποστείλη και εκ Κωνσταντινουπόλεως ισχυράς κατ’ αυτού στρατιάς, εν τέλει δε και εξ Αιγύπτου.

Οι ένδοξοι ούτοι αγώνες των Βενετσανάκηδων από του 1632 και τα ηρωϊκά αυτών κατορθώματα ηλέκτρισαν πλείστους όσους ευγενείς πάσης χώρας ελλήνων, οίτινες και έσπευσαν και εγκατεστάθησαν πέριξ αυτών προστασίαν συνέστησαν τας οικογενείας Μαυρομιχάλη, Κολοκοτρώνη, Γρηγοράκη, Γιατράκου, Ζερβόμπεη, Γερακάρη, Κουμουνδούρου, Καβαλιεράκη, Καπετανάκη, Ραζέλου, Χρηστέα, Κυβέλου, Μουρτζίνου, Πετρέα, Δουράκη, Πετροπουλάκη, Κοντοβουνύσιου, Ξανθάκη, Γουδέλη και πλείστων άλλων μεθ’ ων και συνεδέθησαν δια συγγενείας εξ αγχιστείας. Και ούτοι υπό την ηγεσίαν των Μαυρομιχάλη και Κολοκοτρώνη ύψωσαν το πρώτον την σημαίαν της ελευθερίας εις τας Καλάμας, και καταλαβόντες αυτάς επόρθησαν ακολούθως και την Τρίπολιν, και ούτως ηκολούθησαν γενναίως μαχόμενοι καθ’ όλα τα μέρη της Ελλάδος μέχρι της αποκαταστάσεως των πραγμάτων.

Εκ των ειρημένων εναργώς καταφαίνεται ότι η οικογένεια Βενετσανάκη εξυπηρέτησε σπουδαίως την βουλήν του Υψίστου Θεού και της Θεοτόκου Μαρίας εις απελευθέρωσιν της Ελλάδος, διότι τα πλούτη και τα ηρωϊκά αυτής κατορθώματα επισυνήγαγον τους ευγενείς άνδρας των αναφερομένων οικογενειών πέριξ της θαυματουργού θέσεως Γιατρίσσης, ένθα εξεπαιδεύθησαν υπό του λεοντοκάρδου Παναγιωτάρου Βενετσανάκη δια των ηρωϊκών κατά των Τούρκων αυτού πολέμων. Αυτού δε η πτώσις έλαβε χώραν το 1767 Ιουλίου 21, ότε ημύνετο επί 26 όλας ημέρας κατά 56 χιλιάδων οθωμανικού στρατού, στρατηγουμένου υπό του μεγάλου Βεζύρου γαζή Χασάν πασά και του Αιγυπτίου Καπουδάν Χασάν πασά. Αλλά και πάλιν βεβαίως δεν θα ηττάτο, εάν κατ' αίτησιν του Σουλτάνου δεν εξεδίδετο αφορισμός υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κατά των συμμάχων και συμπολεμιστών αυτού, εξ ου πτοηθέντες πολλοί στρατιώται εγκατέλιπον τας τάξεις και τας φυλακάς αυτών, και τότε πεσών εζωγρήθη βαρέως πληγωμένος αυτός και η οικογένειά του. Και αυτόν μεν πνέοντα τα λοίσθια απεκεφάλισαν, τους δε δύο υιούς του εξισλαμισθέντας κατέστησαν πασάδες. Εκ χριστιανικού κλάδου της οικογενείας ταύτης ήτο και ο πασίγνωστος Σάββας πασάς.

Και εν τούτοις, ενώ η πατρίς ώφειλε να τιμήση με χρυσούν ανδριάντα τον Βενετσανάκη Παναγιώταρον, τον θυσιάσαντα τριακόσια εκατομμύρια χρυσά γρόσια του τότε καιρού και δημιουργήσαντα στους στρατηλάτας του ιερού αγώνος μας Κολοκοτρώνην και λοιπούς από απλούς ποιμένας εις στρατάρχας, ετίμησε μεν (καλώς ποιήσασα) τους μαθητάς αυτού, αυτόν δε ούτε καν εμνημόνευσεν εις την Ιστορίαν.

Και εις το αδίκημα τούτο απορώ πώς ετήρησαν σιγήν οι απόγονοι αυτού Καπετανάκαι, Μουντζουρίδαι, Τζανεταίοι, κλπ., εν οις διακρίνονται οι δικηγόροι Γεώργιος και Μιλτιάδης αδελφοί Μουντζουρίδαι, ο μηχανικός Ιωάννης Μουντζουρίδης, οι Ευστράτιος και Αναγνώστης Μουντζουρίδαι, ο ζάμπλουτος Θωμάς Καπετανάκος, ο ευκατάστατος Αριστείδης Καπετανάκος, ο Αλέξανδρος Τζαννετάκος κλπ.

Το δε 1827 εκστρατεύοντος του Ιμβραήμ πασά κατά της Μάνης δι’ Αλμυρού και Οιτύλου, και μη δυνηθέντος να δασπάση τας σιδηράς φάλαγγας των Λακώνων στρατηγουμένων υπό του Μαυρομιχάλη, και εν αμηχανία διατελούντος δια την ποθητήν του κατάκτησιν της Λακωνίας επροτάθη εις αυτόν παρά τίνος Βόσυνα σατανικόν τι επινόημα ότι, ευχερώς τότε θα υπαχθή αυτώ η Λακωνία, όταν αιχμαλωτίση τας οικογενείας των προυχόντων, τας οποίας είχον εις τι ορεινόν χωρίον Πολυάραβον καλούμε­νον. Ούτος δε επιδοκιμάσας το σχέδιον και υπό την οδηγίαν αυτού του Βόσυνα, εξεστράτευσε μετά 26 χιλιάδων στρατού και δια Γυθείου διεπεραιώθη εις Μελιτίνην, κακείθεν ανήλθεν εις Τσεσφίνα, ένθα ηκολούθησεν ηρωϊκότατον δράμα του υπέρ της ανεξαρτησίας ημών ιερού αγώνος, έχον ούτως. Η οικογένεια Σταθαίων, εκ της διασήμου οικογενείας Ροζάκη, αποτελουμένη εκ του πατρός Κυριάκου, δύο υιών εγγάμων, Ηλιού και Ευσταθίου, και Θωμά και Γεωργίου Μπούμπουνα ή Σταματάκου, κάτοικοι αυτόθι, βλέποντες απροόπτως ανερχομένην την στρατιάν του Ιμβραήμ και πληροφορηθέντες παρά τίνος νέου εσπευσμένως εκείθεν διερχομένου ότι, τη οδηγία και προδοσία του συμπενθέρου αυτών Βόσυνα πρόκειται να αιχμαλωτισθώσιν οι, εν Πολυαράβω οικογένειαι των προυχόντων, και ούτω να εκβιασθή η υποταγή της Μάνης, και ότι συνακολουθεί και αυτός ο ίδιος ως οδηγός, συναπεφάσισαν ούτοι οι πέντε ήρωες, περιφρονούντες τον αναπόφευκτον θάνατον αυτών και των προσφιλεστάτων οικογενειών των, να κωλύσωσι το καθ’ εαυτούς (ως το πάλαι εν Θερμοπύλαις εκείνοι οι Σπαρτιάται του Λεωνίδα) την εκείθεν διάβασιν της στρατιάς.

Εισήλθον λοιπόν εις τας δύο οικίας των, ούσας παρά τω στενώ της οδού, και ήρξαντο του πυρός κατά της διερχομένης εκείθεν στρατιάς εξ ου, προς καιρόν, επήλθε σύγχυσις και διακοπή της πορείας του στρατού. Και τότε εκτιμών την ανδρείαν και γενναιότητα των ανδρών τούτων ο στρατάρχης Ιμβραήμ, εκάλεσεν αυτούς παρ’ αυτώ υποσχόμενος αυτοίς ασφάλειαν ζωής, τιμής, και περιουσίας, προς τούτοις δε και αμοιβήν της ανδρείας των εκ πλουσίων δώρων, τιμητικής σπάθης και καπετανάτου εις ένα έκαστον. Αλλ’ ούτοι εις απάντησιν εζήτησαν τον Βόσυναν, μεθ’ oυ να εξηγηθώσι περί της παραδόσεως, ότε ευθύς απεστάλη ούτος συνοδευόμενος υπό δύο αξιωματικών του στρατού και ενός πλουσίου οθωμανού εκ Βαρδουνίας. Ότε δε ούτοι επλησίασαν εις τας θύρας των οικιών, ηκούσθησαν έσωθεν φωναί “προδότα της πατρίδος, λάβε τα επίχειρα της κακίας σου”, και με τας φωνάς ήχησαν πέντε κρότοι τυφεκίων, εξ ωv κατέπεσον νεκροί ο τε Βόσυνας και οι μετ' αυτού. Εκ του συμβάντος δε τούτου οργισθείς ο στρατάρχης, διέταξε την πυρπόλησιν των οικιών, εν αις υπέστησαν πάντες οι ήρωές μας ούτοι τον δια του πυρός σκληρότατον θάνατον, πλην του Μπούμπουνα και του Γεωργίου. Διότι ούτοι εξελθόντες και ζωγρηθέντες υπέστησαν τον δι’ οβελία επώδυνον θάνατον του ηρώος Αθανασίου Διάκου. Κακείθεν οι Άραβες ανήλθον μάχην τεσσαράκοντα μόνον άνδρες, οίτινες κατά συγκυρίαν ευρέθησαν εκεί προς επίσκεψιν των οικογενειών των. Επί τη δεινή δε ταύτη περιστάσει, ότε οι τούρκοι εισήλθον εις το χωρίον και η αιχμαλωσία των γυναικών και των παιδίων και των ολίγων ανδρών επέκειτο, θα επήρχετο δε αφεύκτως και η κατάληψις της Λακωνίας - Μάνης, και θα εσβέννυτο και ο τελευταίος σπινθήρ της επαναστάσεως, εξ oυ και η τελεία καταστροφή του ελληνικού γένους, εβόησαν γοερώς αι γυναίκες και τα παιδία “Παναγία Γιάτρισσα, σώσον ημάς! σώσον και την Πατρίδα μας!”. Και με τας φωνάς, ευθύς ανέθορεν εκ του ναού της Γιατρίσσης νεφέλη φωτεινή και χρυσίζουσα, και εν τη νεφέλη δύο στρατηλάται έφιπποι και εν τω μέσω αυτών γυνή λευχειμονούσα και εξαστράπτουσα, εσπευσμένως δε και καλπάζοντες κατήρχοντο συν τη νεφέλη τας κορυφάς του Πρωτά εις τον Πολυάραβον. Και ορατοί εις πάντας τους ποιμένας και περιοίκους έφθασαν εις το χωρίον, καθ' ην ώραν διερρήγνυον οι τούρκοι τας θύρας των οικιών και συνελάμβανον τας οικογενείας. Τότε επέπεσον κατ' αυτών η τε λευχειμονούσα γυνή άτακτον φυγήν οι τούρκοι ωρυόμενοι και κραυγάζοντες “μας ηφάνισεν η Μαρία!”. Ευθύς δε ανεφάνη και Σταυρός εις το άνωθεν του χωρίου αποκοπέντα βράχον.

Εκ δε των παραδόξων τούτων γεγονότων, λαβόντες θάρρος οι εν ταις οικίαις άνδρες τε και γυναίκες και παιδία, εξήλθον και κατεδίωκον τους Τούρκους ως κύνας, φονεύοντες αυτούς με πελέκεις, πέτρας τε και ράβδους, και μετά των προσδραμόντων εκ των πέριξ χωρίων, και ενωθέντων μετ' αυτών, κατεδίωξαν αυτούς μέχρι Γυθείου, καταστρώσαντες τας οδούς από πτώματα Αιγυπτίων, λαφυραγωγήσαντες δε και τας αποσκευάς και τα σιτία της στρατιάς του αγερώχου Ιμβραήμ αυτοί οι αιχμάλωτοι αυτού, τη αντιλήψει της Υπερμάχου, Πανυμνήτoυ, Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας της Παναγίας “Γιατρίσσης”. Συγχρόνως δε διεδραματίζετο και Έτερον παρεμφερές γεγονός εν Πύλω, η καταστροφή του οθωμανικού στόλου. Αμφότερα δε ταύτα τα θαυμάσια γεγονότα, έργα βεβαίως όντα της Παντανάσσης Θεοτόκου Μαρίας, επετέλεσαν έθνους, καθ' ην εχρησιμοποίησεν ως όργανά της το κατ' αρχάς μεν την οικογένειαν Βενετσανάκη ακολούθως δε τους Κολοκοτρώνην και Μαυρομιχάλας, ους εγαλούχησε και κατήρτισε παρά τη αυλή της, ένθα υπάρχει και σήμερον εις διάστημα ενός τετάρτου της ώρας από της Γιατρίσσης το μέγαρον του Κολοκοτρώνη.

footer

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ

  • Πέμπτη 24 Αυγούστου

    Κοσμά του Αιτωλού νεομάρτυρος
  • Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 38 επισκέπτες