29. Τό ἀφεντικό

Ἕνας μεγάλος Ἰταλός ζωγράφος ὁ Ντομενικῖνο τοῦ 17ου αἰῶνα ἐργαζόταν μέ μεγάλη ἐπιμέλεια τόν κάθε πίνακα. Ἔβλεπε τό θέμα τοῦ πίνακος καί δέν ἔπαυε νά διορθώνει καί ξανά πάλι νά φιλοτεχνεῖ μέ πολλή ὑπομονή. Μιά ἡμέρα ἕνας φίλος του μπῆκε στό ἀτελιέ του καί τοῦ εἶπε: «Ἄν εἶσαι λιγότερο ἐπιμελής θά συνέθεσες πολλούς πίνακες καί θά κέρδιζες περισσότερα χρήματα». -Ἔχεις δίκαιο, τοῦ ἀπάντησε ὁ ζωγράφος. Ἀλλά τό ἀφεντικό μου θέλει τό κάθε τι, πού κάνω, νά τό ἐπιμελοῦμαι τόσο, ὥστε νά εἶναι ὅσο τό δυνατόν τελειότερο. Δέν ἱκανοποιεῖται ἀπό τά μέτρια. -Καί ποιός εἶναι τό ἀφεντικό σου; ρώτησε μέ ἀπορία ὁ φίλος του. -Ἡ συνείδησή μου, ἀποκρίθηκε ὁ μεγάλος καλλιτέχνης.