Το θείον κήρυγμα του κ. Μιλτιάδου Χατζηγεωργίου, Αντιπροέδρου Αρείου Πάγου, ετ. στον Ι.Ναό Ταξιαρχών Αρεοπόλεως Μάνης την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως (15.3.2026)
Με την άδεια και την ευλογία του Σεβ. Ποιμενάρχου σας θα ήθελα να απευθυνθώ στην αγάπη σας για λίγα λεπτά της ώρας.
Κυριακή Γ’ των Νηστειών σήμερα, αδελφοί μου, και η Εκκλησία μας καθιέρωσε να διαβάζεται απο το Ιερό Ευαγγέλιο το απόσπασμα εκείνο που αναφέρεται στο διάγγελμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στο διάγγελμα δια του οποίου ο Κύριός μας καλεί όλους τούς ανθρώπους που θέλουν να Τον ακολουθήσουν και τους υποδεικνύει τις υποχρεώσεις που έχουν έναντι αυτής της προσκλήσεως.
«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».
Ο Χριστός δεν βιάζει κανέναν. Αφήνει ελεύθερο τον κάθε άνθρωπο να κάνει μόνος του την επιλογή του. Αν θέλεις ακολουθείς τον Χριστό. Αν δεν θέλεις, όχι. Εάν όμως θέλεις να ανταποκριθείς στο προσκλητήριο του Χριστού, τότε σου υποδεικνύει τις υποχρεώσεις σου, τι πρέπει να κάνεις ακριβώς. Όποιος θέλει να ακολουθήσει τον Χριστό, πρέπει να προετοιμασθεί. Να αρνηθεί τον εαυτό του. Δηλαδή, να μη ζεί για τον εαυτό του. Να εφαρμόζεται σ’ αυτόν, εκείνο που ο Απόστολος Παύλος γράφει στους Γαλάτες: «Χριστώ συνεσταύρωμαι˙ ζώ δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. Β’, 20). Δεν ζω πλέον εγώ, αλλά μέσα μου ζει ο Χριστός. Σταυρώθηκα μαζί με τον Χριστό, αποθνήσκω καθημερινα με τον Χριστό και θα συναντηθώ με τον Χριστό.
Ζητα ο Κύριος να αρνηθούμε τον κακό εαυτό μας και να σηκώσουμε τον σταυρό μας. Δεν μας υπόσχεται ζωή με καλοπέραση, με ανέσεις και απολαύσεις ο Κύριος. Μας δείχνει ένα στενό μονοπάτι, έναν δύσκολο δρόμο, έναν δρόμο με εμπόδια, ανηφορικό, πού οδηγεί όμως στήν κορυφή. Είναι, λοιπόν, δύσκολο να είσαι Χριστιανός. Γιατί Χριστιανός σημαίνει, ένας μικρός Χριστός πάνω στη γή. Πανομοιότυπο της ζωής του Χριστου είναι ο Χριστιανός. Όμως, ο άνθρωπος, αρνούμενος τον κακό εαυτό του, θα αναγεννηθεί, θα ελευθερωθεί, θα αγιασθεί. Τότε θα είναι αληθινά ελεύθερος.
Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος λέγει πάλι πρός τους Γαλάτες: «Τη ελευθερία ουν, ή Χριστός ημάς ηλευθέρωσε, στήκετε και μη πάλιν ζυγώ δουλείας ενέχεσθε» (Γαλ. Ε’, 1). Μείνετε, λοιπόν, στερεοί στην ελευθερία από τίς τυπικές διατάξεις τού νόμου, τήν οποία μάς ελευθέρωσε ο Χριστός καί μή υποκύπτετε πάλι εις ζυγόν δουλείας. Όχι σκλάβοι τών παθών, όχι σκλάβοι τών αδυναμιών, όχι σκλάβοι στά πονηρά πνεύματα, αλλά ελεύθεροι αδούλωτοι καί ασυμβίβαστοι μέ τό κακό. Νά λοιπόν η απάρνηση του κακού εαυτού μας και η ανακαίνισή του. Ζώντας μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, να πορευόμαστε κάτω απο την χάρη του Θεού.
Καί μετά την απάρνηση του εαυτού μας ακολουθεί η άρση του Σταυρού μας, το «αράτω τον σταυρόν αυτού». Να ξέρουμε, ότι ο σταυρός μας είναι τα εμπόδια, οι δυσκολίες, τα βάσανα της ζωής, οι στενοχώριες, οι αρρώστιες, οι αποτυχίες˙ όλα αυτά που συνθέτουν τη ζωή μας και τη χρωματίζουν. Όταν έχεις ένα δύσκολο παιδί, όταν έχεις έναν δύσκολο άνδρα, μία δύσκολη γυναίκα, όταν έχεις έναν δύσκολο συνάδελφο, όταν έχεις έναν δύσκολο αδελφό, έναν δύσκολο γείτονα, να ο σταυρός σου. Να αγωνισθείς, να παλέψεις. Να ανεχθείς. Να βοηθήσεις. Να στηρίξεις. Ώσπου, να κερδίσεις. Μέσα απο τις θλίψεις και τις δοκιμασίες θα περάσουμε στη Βασιλεία των Ουρανών. Μην πείτε: «Γιατί εγώ υποφέρω; Γιατί Θεέ μου, μου έδωσες αυτή τη θλίψη; Γιατί εγώ να δοκιμάζομαι έτσι;». Ο Θεός δίνει στον καθένα μας από έναν σταυρό. Αυτόν τον Σταυρό, αυτον τον πειρασμό, αυτη τη δυσκολία, πρέπει να την υπομείνουμε, να την αντιμετωπίσουμε και να εξέλθουμε νικητές.
Ωστόσο, στον αγώνα μας αυτόν η Εκκλησία μας σήμερα, Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, μας προσφέρει ένα όπλο αήττητο. Τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου. Όλοι μας σήμερα ασπαστήκαμε τον Τίμιο Σταυρό και πήραμε τα σταυρολούλουδα σαν ευλογία. Για μας τους Χριστιανούς είναι όπλο ισχυρό ο Σταυρός. Ένας άγιος της Εκκλησίας, σε μία φάση της ζωής του, συνομίλησε με ένα δαίμονα. Και του είπε το δαιμόνιο: «Εμείς φοβόμαστε τρία όπλα που έχετε εσείς οι Χριστιανοί. Αυτό που κρεμάτε στο λαιμό σας, αυτό με το οποίο λούζεσθε μέσα στην κολυμβήθρα και αυτό που μεταλαμβάνετε μέσα από το Άγιο Ποτήριο». Και εννοούσε οτι ο Σταυρός είναι φυγαδευτήριο των δαιμόνων και δαιμόνων το τραύμα. Κάνεις το Σταυρό σου και οι δαίμονες φεύγουν, διαλύονται. Και το Άγιο Βάπτισμα είναι το αποτρόπαιο των δαιμόνων. «Αποτάσσομαι τω Σατανά και συντάσσομαι τω Χριστώ» ομολογούμε. Και η θεία Κοινωνία είναι, επίσης, η φωτιά που καίει την αμαρτία καί εξαφανίζει στρατιές δαιμόνων. Εμείς εδώ στο έθνος μας πρέπει να καυχώμαστε εν Κυρίω, είμαστε ευτυχείς, διότι έχουμε σαν εθνικό μας σύμβολο το σημείο του Τιμίου Σταυρού. Στη σημαία μας είναι ο Σταυρός, στα πηλίκια των αξιωματικών και των στρατιωτών είναι ο Σταυρός. Στα νοσοκομεία, στις κλινικές, στα ιδρύματα ο Τίμιος Σταυρός. Στα κοιμητήρια, επάνω στους τάφους, ο Σταυρός. Παντού, όπου και αν στρέψουμε τα βλέμματά μας, βρισκόμαστε κάτω από τη σκιά, από τη λυτρωτική σκιά του Σταυρού.
Άλλοι λαοί έκαναν εθνικά τους σύμβολα, μισοφέγγαρα και μαχαίρια και λένε ότι τα δικά τους σύμβολα θα σκιάσουν και θα κυβερνήσουν την ανθρωπότητα. Ούτε τα μισοφέγγαρα, ούτε άλλα σύμβολα θα κυβερνήσουν και θα ενώσουν τον κόσμο. Αυτός που θα ενώσει και θα κυβερνήσει τον κόσμο θα είναι ο Τίμιος Σταυρός, που υψώθηκε στην κορυφή του Γολγοθά.
Ευχηθείτε, Σεβασμιώτατε, να ακολουθήσουμε το Σταυρό του Κυρίου μας και να άρουμε, ο καθένας μας, τον προσωπικό του σταυρό για να ακούσουμε τον χαροποιό λόγο του Κυρίου: «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς». Αμήν.