21. Ταπεινοφροσύνη ή υπερηφάνεια;

Ὁ Θεός τήν ταπεινοφροσύνη τήν ἔχει, ὡς πρώτη τῶν ἀρετῶν. Εἶναι, πράγματι, ἡ ἀρχή τῆς συνειδητῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Αὐτή ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι ἐκείνη πού μᾶς δίνει τήν εὐλογία τοῦ Ὑψίστου. Ἔπειτα ἡ προσευχή μας δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀληθινή καί νά γίνεται δεκτή ἀπό τό Θεό, ἄν δέν εἶναι ταπεινή, προσευχή, πού νά ζητᾶμε τό ἔλεός Του. Ἄλλωστε, ὁ Κύριος τόν τελώνη ἐδικαίωσε, μολονότι ἁμαρτωλός καί «κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τόν οἶκον αὐτοῦ», ἀφοῦ «τύπτων τό στῆθος αὐτοῦ ἔλεγε, «ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Αὐτός ὁ Τελώνης δέν τολμᾶ νά ὑψώσει τά μάτια του στόν οὐρανό. Αἰσθάνεται τήν ἁμαρτωλότητά του καί συνεχῶς ζητᾶ τό ἔλεος τοῦ πανοικτίρμονος Θεοῦ.

Ὁ ἄλλος, ὁ Φαρισαῖος, μέ τήν ἀλαζονεία καί τόν ἐγωϊσμό του, γεμᾶτος ὑπερηφάνεια, κατεδίκασε μόνος του τόν ἑαυτό του. Ἀποδοκιμάζεται ἡ προσευχή του. Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι φοβερό πάθος πού συσκοτίζει τόν νοῦ καί αἰχμαλωτίζει τήν ψυχή. Γι' αὐτό καί «πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτόν ταπεινωθήσεται», ἐνῶ Κύριος ὁ Θεός, «ταπεινοῖς δίδωσι χάριν» (Α' Πέτρ. 5,5).

Ἡ Ἐκκλησία μας ἰδιαίτερα μέ τό πρῶτο τροπάριο τοῦ Τριωδίου μᾶς καλεῖ στήν γνήσια προσευχή καί μᾶς λέγει: «Μή προσευξώμεθα φαρισαϊκῶς ἀδελφοί... ταπεινωθῶμεν ἐναντίον (=ἐνώπιον) τοῦ Θεοῦ τελωνικῶς».


Εκτύπωση   Email