22. Μετάνοια, ένας ατελείωτος δρόμος

Μέχρις ὅτου κλείσουμε τά μάτια στόν μάταιο τοῦτο κόσμο ὀφείλουμε νά μετανοοῦμε. Νά ζητᾶμε τήν συγχώρηση ἀπό τόν Θεό. Αὐτό εἶναι τό χαρακτηριστικό γνώρισμα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, ἡ συνεχής μετάνοια, ἡ συνεχής προσπάθεια πρός ἀπονέκρωσι τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἐγώ καί συνάμα ἡ ἀνόρθωσή μας μέ τήν βοήθεια τοῦ Λυτρωτοῦ καί Σωτῆρος Κυρίου ἡμῶν Ιησού Χριστοῦ.

Ἡ εὐαγγελική περικοπή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ εἶναι τόσον συγκινητική ἀλλά καί ἐξόχως διδακτική γιά ὅλους μας. Γύρισε καί ὡμολόγησε τήν ἐνοχή του. Ἄν καί ὁ πατήρ του τρέχει καί τόν προϋπαντᾶ καί τοῦ ἀνοίγει τήν ἀγκάλη καί μέ ἀμέτρητη χαρά τόν ὑποδέχεται, αὐτός δέν κρύβει, δέν παρασιωπᾶ τήν ἐνοχή του. Θέλει ἡ ἐπιστροφή του νά εἶναι ὁλοκληρωτική καί ἡ μετάνοιά του πλήρης. Γι' αὐτό καί γονατισμένος μπρός στά πόδια τοῦ πατέρα του ἐξομολογεῖται τήν ἁμαρτία του. «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου καί οὐκέτι εἰμί ἄξιος κληθῆναι υἱός σου». Ἔκαμε ἐκεῖνο πού παραγγέλλει σέ κάθε μετανοοῦντα ἁμαρτωλό, ὁ Θεός. «Λέγε σύ πρῶτος τάς ἀνομίας σου, ἵνα δικαιωθῇς». Καί ὁ μετανοῶν ἁμαρτωλός ἀπαντᾶ: «Εἶπα˙ ἐξαγορεύσω κατ' ἐμοῦ τήν ἀνομίαν μου τῷ Κυρίῳ καί σύ ἀφῆκας τήν ἀσέβειαν τῆς καρδίας μου». Καί ἔτσι, ὅταν ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μας ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων ἀνεβεῖ πρός τόν Θεό θερμή ἡ δέηση τῆς μετανοίας μας «ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ», «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου» καί εἰς τόν πνευματικόν ἱερέα ἐξομολογηθοῦμε τά σφάλματά μας, τότε ἡ τραγωδία καί ἡ ἀφροσύνη τῆς ἁμαρτίας, βρίσκει τήν σώζουσα καί μοναδική λύση. Τότε ἀκριβῶς ἔρχεται ἡ ἀπάντηση τοῦ Οὐρανοῦ: «Ὁ υἱός μου οὗτος νεκρός ἦν καί ἀνέζησε καί ἀπολωλός ἦν καί εὑρέθη».

Νά ἔχουμε, λοιπόν, στή ψυχή καί στά χείλη μας τήν ἱκεσία «τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα». Καί ὁ Φιλεύσπλαχνος Κύριος νά γνωρίζουμε «οὐκ ἦλθε καλέσαι δικαίους, ἀλλά ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν». Ὁ Οὐράνιος Πατέρας μας μέ ἀνοικτές τίς ἀγκάλες Του μᾶς περιμένει.


Εκτύπωση   Email