23. Η Ψυχή

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ψυχοσωματικόν ὄν. Δισύνθετος. Συναποτελεῖται ἐξ ἀΰλου ψυχῆς καί ὑλικοῦ σώματος. Διαβάζουμε στό πρῶτο βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς «Καί ἔπλασεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον χοῦν ἀπό τῆς γῆς (ὑλικό στοιχεῖον) καί ἐγένετο ἄνθρωπος εἰς ψυχήν ζῶσαν». (Γεν. 2,1).

Ἅμα δέ τῇ συλλήψει, δημιουργίαν τοῦ δισυνθέτου ἀνθρώπου, ἔχουμε ἕνωση τῆς ψυχῆς καί σώματος. Μάλιστα «ἅμα τό σῶμα καί ἡ ψυχή πέπλασται» κατά τόν Ἱ. Δαμασκηνόν. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σῶμα καί ψυχή. Καί βέβαια μέσα στήν Ἁγία Γραφή σαφῶς ἀντιδιαστέλλεται ἡ ψυχή ἀπό τοῦ σώματος. Ἡ ψυχή εἶναι οὐσία ζῶσα, λογική καί νοερά καί τό σῶμα ὑλικό καί παροδικό. Ἡ ψυχή εἶναι ἀθάνατος. Δέν ἀποθνήσκει. Τό σῶμα ὅμως εἶναι φθαρτόν καί ἀκολουθεί τόν φυσικό θάνατο. Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀποκαλοῦν τόν σωματικό θάνατο χωρισμό τῆς ψυχῆς ἀπό τοῦ σώματος. Λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης: «Οὐδέν ἕτερον ἐστί θάνατος, εἰ μή διάλυσις ψυχῆς τε καί σώματος». Μετά τόν σωματικό θάνατο, ἡ ψυχή ζεῖ καί ὑπάρχει ἀθάνατη. Ἡ δέ Ἁγία Γραφή μᾶς λέγει ὅτι «ἀπόκειται τοῖς ἀνθρώποις ἅπαξ ἀποθανεῖν, μετά δέ ταῦτα κρίσις» (Ἑβρ. 9,27) καί βέβαια «Ἔναντι Κυρίου ἐν ἡμέρᾳ τελευτῆς ἀποδοῦναι ἀνθρώπῳ κατά τά ὀδούς αὐτοῦ» (Σοφ. Σειράχ 11,26).

Ὁ θάνατος βέβαια εἶναι προσωρινός γι' αὐτό καί καλεῖται «ὕπνος» καί «κοίμησις», ἀφοῦ ὁμολογοῦμε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως «προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Ὁ θάνατος, λοιπόν, δέν εἶναι χαμός καί ἀφανισμός. Ἐχέγγυον καί τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως ἀποτελεῖ ἡ τριήμερος ἐκ τοῦ τάφου, ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Συνεπῶς, ζεῖ ἡ ψυχή. Πιστεύουμε στήν ἀθανασία τῆς ψυχῆς. Ἔτσι καί τά Ἱερά Μνημόσυνα ἔχουν τήν ἀξία καί τήν σημασία τους καί βέβαια τήν ὠφελιμότητά τους ὑπέρ τῶν ψυχῶν τῶν κεκοιμημένων μας. Παρέχεται στή ψυχή ὠφέλεια, παραμυθία, ἀνακούφιση, πνευματικό κέρδος.


Εκτύπωση   Email