29. Η νηστεία

Ἡ νηστεία εἶναι ἕνας παλαιότατος θεσμός στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Πρόκειται γιά ἕνα μέσο γιά τήν ὑπερνίκηση τῶν παθῶν καί τήν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν. Εἶναι ἀκόμη μία ἐκδήλωση γιά τήν ἁμαρτωλότητά μας.

Ἀλλά νηστεία δέν εἶναι μόνο ἡ ἀποχή ἀπό ὡρισμένες τροφές κάποιες συγκεκριμένες ἡμέρες. Ὑπάρχει καί ἡ πνευματική νηστεία. Ὅπως λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος: «Ἀληθής νηστεία, ἐγκράτεια γλώσσης, θυμοῦ ἀποχή, ἐπιθυμιῶν χωρισμός, καταλαλιᾶς, ψεύδους ἐπιορκίας. Ἡ τούτων ἔνδεια νηστεία ἐστίν ἀληθής». Ἡ νηστεία εἶναι μέσο ἐλέγχου τοῦ ἑαυτοῦ μας καί ἀπομάκρυνση ἀπό κάθε τι τό ἁμαρτωλό, ἕνα ἄθλημα στή πνευματική μας ζωή, ἕνας τρόπος ἐξαγνισμοῦ καί προσέγγισης τοῦ Θεοῦ.

Ἄσκηση, λοιπόν, εἶναι ἡ νηστεία. Μᾶς βοηθᾶ σέ πνευματικές ἀναβάσεις. Μή τήν καταργοῦμε, ἀλλά νά τήν φυλάττουμε.

«Νηστεύσωμεν ἀπό τροφῶν καί παθῶν».


Εκτύπωση   Email