30. «Συμπορευθῶμεν αὐτῷ»

Γεμάτη ἱερὸ δέος, συγκίνηση καί κατάνυξη προβάλλει ἐνώπιόν μας ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ὀνομάζεται Μεγάλη, ὄχι γιατί οἱ ὧρες τοῦ χρόνου εἶναι πιό πολλές ἀλλά γιατί εἶναι μεγάλα καί καταπληκτικά τά γεγονότα πού ἀναφέρονται στόν Κύριόν μας.

Ἡ Ἐκκλησία μας μέ τά ἀναγνώσματα, μέ τήν ὑμνολογία, μέ τίς ἱερές τελετές της θέλει νά μᾶς κάμει νά συμμετέχουμε ὅσον εἶναι δυνατόν περισσότερο στό θεῖο δρᾶμα. Νά τό ζήσουμε καί νά ὠφεληθοῦμε πνευματικά. Τόσο ἡ ἐσωτερική ὅσο καί ἡ ἐξωτερική ζωή μας, οἱ σκέψεις καί τά συναισθήματα μας, οἱ λόγοι καί οἱ πράξεις μας, πρέπει, ἰδιαίτερα τοῦτες τίς ἅγιες ἡμέρες, νά ἔχουν καθαρότητα ψυχῆς, ἀνωτερότητα, βαθειά πίστη σ' Ἐκεῖνον τόν Ἀναμάρτητον πού βαδίζει πρός τόν Σταυρόν γιά μᾶς, γιά τό ἀνθρώπινο γένος.

Ἰδού, λοιπόν, ἀναβαίνομεν καί μεῖς στά Ἱεροσόλυμα γιά τήν σωτήρια ἀνάμνηση τῶν Ἁγίων Παθῶν, τήν Σταύρωση καί τήν Ταφή τοῦ Κυρίου μας.

Εἴμεθα ἄραγε ἄξιοι τῆς μεγάλης αὐτῆς τιμῆς νά εἴμεθα μέ τόν Κύριον καί νά Τόν ἀκολουθήσουμε ὡς γνήσιοι μαθητές Του;


Εκτύπωση   Email