33. Ἡ ἄμπελος

Πρόκειται γιά ἕνα ἐξαιρετικό, σπουδαιότατο φυτό. Εἶναι ἕνας ὡραῖος θάμνος ἀπό τόν ὁποῖο παράγονται τά σταφύλια καί ὁ οἶνος. Ὡς εἶναι γνωστόν, ἡ καλλιέργεια τῆς ἀμπέλου ὑπάρχει ἀπό τά πανάρχαια χρόνια. Ὁ Νῶε εἶχε δικό του ἀμπελῶνα καί ὁ Μωσαϊκός Νόμος γράφει γι' αὐτόν. Ἔπειτα ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός παρομοιάζει τόν ἑαυτό Του μέ τήν ἄμπελον γιά νά διδάξει τήν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν καί τήν ἕνωση αὐτῶν μ' Ἐκεῖνον. Λέγει: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή καί ὁ πατήρ μου ὁ γεωργός ἐστι. Πᾶν κλῆμα ἐν ἐμοί μή φέρον καρπόν, αἴρει αὐτό καί πᾶν τόν καρπόν φέρον, καθαίρει αὐτό ἵνα πλείονα καρπόν φέρη... μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγώ ἐν ὑμῖν... ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τά κλήματα, ὁ μένων ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπόν πολύν, ὅτι χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰω. 15, 1-5).

Ἀλλά καί ὁ Μέγας Βασίλειος γράφει γιά τήν ἄμπελο ὑπογραμμίζοντας τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὅταν στήν «Ἑξαήμερο» ἀναφέρει πολύ χαρακτηριστικά: «Βλέπετε, πώς εἶναι σχισμένο τό φύλλο τῆς ἀμπέλου ὥστε νά ἀντέχει μέν τό σταφύλι στίς βλάβες τοῦ ἀνέμου, συγχρόνως ὅμως νά ὑποδέχεται ἄφθονα μέ τήν ἀραίωσή του τίς ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου. Τίποτα δέν ὑπάρχει χωρίς αἰτία, τίποτα τό τυχαῖο. Ὅλα ἔχουν κάποια σοφία μυστική καί ἀνέκφραστη».


Εκτύπωση   Email