35. Τό χῶμα

Τό χῶμα εἶναι ἕνα στρῶμα τοῦ φλοιοῦ τῆς γῆς. Πρόκειται γιά ἕνα μεῖγμα ἀνόργανων συστατικῶν μέ πολλές φυσικές καί χημικές ἰδιότητες. Αὐτό συνήθως τό πατᾶμε ἀλλά καί συνάμα τό χρησιμοποιοῦμε.

Στήν Ἁγία Γραφή τό χῶμα ἔχει πολλαπλές σημασίες. Κατ' ἀρχήν στό βιβλίο τῆς Γενέσεως διαβάζουμε ὅτι ὁ Θεός «ἔπλασεν τόν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπό τῆς γῆς» (Γεν. 2, 7) καί Ἀδάμ σημαίνει χοϊκός. Δηλώνει τοῦτο ὅτι, ἄνθρωπε μή ὑπερηφανεύεσαι. Χῶμα εἶσαι. Γῆ καί σποδός. Βέβαια τό χῶμα αὐτό στά χέρια τοῦ Παντοδυνάμου καί Πανσόφου Θεοῦ ἔγινε ὁ τελειότερος ὀργανισμός. Ἕνα καλλιτέχνημα. Τό τελειότερο σῶμα. Ἔτσι μή ἀπομακρύνεσαι, ἄνθρωπε, ἀπό τόν Πλάστη σου γιατί «ἐνεφύσησεν εἰς τό πρόσωπόν σου πνοήν ζωῆς». Μέ τό σῶμα συνέδεσε καί τήν ψυχή τήν ἀθάνατον.

Ἀλλά ἀκόμη τό χῶμα στούς χρόνους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μαζί μέ τήν στάκτη ριπτόμενο ἐπί τῆς κεφαλῆς ἦταν ἔνδειξη θλίψεως καί λύπης. Τό ἴδιο καί τό «καθέζεσθαι» κατά χώματος ὅπως ἀναφέρει ὁ προφήτης Ἡσαΐας.

Καί στήν Κ. Διαθήκη γίνεται λόγος γιά τό χῶμα, ὅταν ὁ Κύριος εἶπε στούς μαθητές Του ὅτι ἄν δέν σάς δεχθοῦν οἱ ἄνθρωποι τότε σεῖς «ἐξερχόμενοι ἔξω τῆς οἰκίας ἤ τῆς πόλεως ἐκείνης ἐκτινάξατε τόν κονιορτόν τῶν ποδῶν ὑμῶν˙ ἀμήν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται γῆ Σοδόμων καί Γομόρρας ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἤ τῇ πόλει ἐκείνῃ» (Ματθ. 10, 14-15).

Ὅταν, λοιπόν, βλέπουμε τό χῶμα ἄς σκεπτόμεθα καί τόν συμβολισμό του.


Εκτύπωση   Email