40. Ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν

Δικαίως ὀνομάστηκε ὁ Ἀπ. Παῦλος, Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, Οἰκουμενικός Διδάσκαλος. Ἀρχή καί τέλος, βάση καί περιεχόμενο τῆς ζωῆς του ἦταν τό «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», τό κήρυγμά του γιά τόν Ἐσταυρωμένο καί Ἀναστάντα Κύριο.

Ὁ ἴδιος ἔλεγε: «Ἀνάγκη μοι ἐπίκειται˙ οὐαί δέ μοί ἐστίν, ἐάν μή εὐαγγελίζωμαι» (Α' Κορ. θ', 16). Μέ τήν φώτιση καί τήν καθοδήγηση τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, ὁ Ἀπόστολος ὀργανώνει τίς ἱεραποστολικές του περιοδεῖες. Τέσσερεις μεγάλες περιοδεῖες ἀνά τήν οἰκουμένη μέ ποικίλες δυσκολίες, μέ ἀγρυπνίες, ναυάγια, διώξεις, φυλακίσεις, κακουχίες, μέ πολύ μόχθο οἰκοδομεῖ τίς Ἐκκλησίες, ἐμπνέει, τρέφει πνευματικά τούς πιστούς. Συγχρόνως γράφει τίς Ἐπιστολές του καί κατευθύνει καί συμβουλεύει τούς χριστιανούς.

Ὁ Παῦλος, ὁ «πρῶτος μετά τόν ἕνα» ἔφερε τά στίγματα τοῦ Χριστοῦ, εἶχε ροζιασμένα χέρια τοῦ σκηνοποιοῦ. Εἶχε τό πάθος τοῦ προφήτη, τήν τέχνη τοῦ παιδαγωγοῦ εἰς Χριστόν, τελικά ἔφερε τήν αἱμάτινη πορφύρα τοῦ μάρτυρα. Κήρυξε τήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, τοῦ Χριστοῦ καί ἔγινε «τοῖς πᾶσι τά πάντα» γιά νά ἔχει ὁ καθένας μας τόν Σωτῆρα Χριστό.


Εκτύπωση   Email