41. Ὁ Χριστιανισμός, φῶς τοῦ κόσμου

Στό Χριστιανισμό δέν ὑπάρχει σκοταδισμός καί ὀπισθοδρόμηση. Μόνον πρόοδος καί ὁδός ὅλη φῶς.

Στό Χριστιανισμό δέν ὑποτιμᾶται ἡ γυναῖκα. Ἀντίθετα ἐξυψώνεται.

Στό Χριστιανισμό τά παιδιά δέν εἶναι βάρος καί εἰς περιφρόνησιν, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, εὐλογία καί εὐθύνη.

Στό Χριστιανισμό ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μέγιστο ἀγαθό καί ἡ ἔκτρωση εἶναι ἀποδοκιμασία καί ἔγκλημα.

Στό Χριστιανισμό ὁ διπλανός συνάνθρωπος δέν εἶναι ξένος καί ἐχθρός. Εἶναι οἰκεῖος, φίλος καί ἀδελφός. Ὁ συνάνθρωπος εἶναι εὐλογία.

Στό Χριστιανισμό ὁ πλοῦτος δέν εἶναι κακό. Ἡ παράχρηση εἶναι ἐκτροπή.

Στό Χριστιανισμό δέν ἐπικρατεῖ θεωρία κατά τῆς κρατικῆς ἐξουσίας ἀλλά προσευχή γι΄ αὐτήν.

Στό Χριστιανισμό δέν υἱοθετεῖται ἡ βία, ἀλλά ἡ συμπόνοια, ἡ καταλλαγή καί ὁ ἀλληλοσεβασμός.

Στό Χριστιανισμό δέν ἀτιμάζεται ὁ ὑλικός κόσμος. Ἁγιάζεται καί ἀνακαινίζεται.

Στό Χριστιανισμό δέν ὑπάρχει τό μηδέν καί τό κενό, ἀλλά ἡ πληρότητα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Στό Χριστιανισμό δέν εὐτελίζεται τό ἀνθρώπινο σῶμα, εἶναι «ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Στό Χριστιανισμό δέν ἐπικρατεῖ ἡ ἀπελπισία ἀλλά ἡ ἐλπίδα.

Στό Χριστιανισμό ὁ πόνος, ἡ θλίψη καί ἡ ἀπόγνωση δέν καθίσταται γογγυσμός ἀλλά ὑπομονή, παραμυθία καί παιδαγωγία.

Στό Χριστιανισμό δέν ὑπάρχει χῶρος γιά μῖσος καί τιμωρία ἀλλά γιά ἀγάπη καί σωτηρία.

Στό Χριστιανισμό τά ἐπιστημονικά ἐπιτεύγματα ἀξιολογοῦνται καί δέν περιφρονοῦνται.

Στό Χριστιανισμό ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ἄτομο, εἶναι πρόσωπο.

Ὁ Χριστιανισμός εἶναι ὕψιστη εὐεργεσία πρός τήν ἀνθρωπότητα. Εἶναι δημιουργός τοῦ ἀληθινοῦ πολιτισμοῦ, γιατί εἶναι πολιτισμός τῆς ψυχῆς.


Εκτύπωση   Email