44. Ὁ μοναχός

Ὁ μοναχός εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος πού ἀφιέρωσε ὁλάκερη τήν ζωή του στό Θεό. Πῆγε στό μοναστήρι καί μέ τήν κουρά του ἐνεδύθη τό ράσο γιά νά σώσει τήν ψυχή του καί νά προσευχηθεῖ γιά τόν κόσμο. Ἀγωνίζεται τόν καλόν ἀγῶνα τῆς πίστεως, νύκτα – μέρα. Ἰδανικά του, παρθενία, ὑπακοή, ἀκτημοσύνη. Ὁ μοναχός ἔχει πεθάνει γιά τόν κόσμο. «Δέν ὑπάρχει». Ἀνήκει ὁλοκληρωτικά στόν Κύριο. Ζεῖ ἰσάγγελο πολιτεία.

Ἔτσι, ὁ μοναχός δέν εἶναι ἄρνηση τοῦ κόσμου ἀλλά ἡ μεταμόρφωση τοῦ κτιστοῦ κόσμου. Εἶναι ἡ γρηγοροῦσα προφητική συνείδηση. Εἶναι μαρτυρία τῆς καινῆς κτίσεως.

Ὁ μοναχός ἔχει αἴσθηση ζωῆς ἀθανάτου.

Ἡ ἀφιέρωση δέν εἶναι ἄρνηση ζωῆς. Εἶναι ἕνας ἄλλος τρόπος ζωῆς.

Ἡ μοναχική πολιτεία εἶναι πορεία, ἀγῶνας, ἀναμέτρηση μέ τόν ἐχθρό τῆς ψυχῆς. Εἶναι ἀνηφορικός βηματισμός στό Θαβώρ τῆς μεταμορφώσεως.

Ἄγρυπνη πάντα ἡ καρδία καί ἀνύστακτος ὁ νοῦς τοῦ μοναχοῦ.

Ἡ φροντίδα του εἶναι νά εὐαρεστήσει τόν Κύριον.

Ὁ μοναχός κουφίζει (=ἀδειάζει) τό σκάφος τῆς ψυχῆς ἀπό τά βάρη τῶν παθῶν.

Ὁ μοναχός ζεῖ τό ἀδιάκοπο παρών τοῦ Θεοῦ.

Εὐτυχῶς, λοιπόν, πού ὑπάρχουν οἱ μοναχοί.


Εκτύπωση   Email