16. Σεβασμός στήν κτίση

Ἁγιάζονται τά ὕδατα μέ τήν ἑορτή τῶν Θεοφανείων. Καί βεβαίως μαζί μ' αὐτά, ὁλόκληρη ἡ κτίση. Ἡ ἄλογη κτίση, ἡ χλωρίδα καί ἡ πανίδα ἁγιάζονται καί εὐλογοῦνται. Ἀπό τό βιβλίο «Γένεσις» της Π. Διαθήκης μανθάνουμε ὅτι δίδεται στόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Δημιουργό τοῦ κόσμου, τόν Θεό, ἡ ἐντολή «ἐργάζεσθαι καί φυλάττειν τόν παράδεισον», δηλ. τό φυσικό περιβάλλον.

Ὁ ἴδιος ἄλλωστε ὁ Χριστός ἔζησε μέσα στή φύση, στήν ὕπαιθρο. Προσευχήθηκε στόν κῆπο τῶν ἐλαιῶν, κάθησε στό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, περπάτησε στήν ἀκροθαλασσιά, ἀλλά καί στήν θεία διδασκαλία του πολλές εἰκόνες ἀπό τήν φύση χρησιμοποίησε γιά νά ἀποκαλύψει τίς αἰώνιες ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου Του.

Ἔπειτα ὁ Ἀπ. Παῦλος γράφει ὅτι ἡ φύση ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στό νά αἰσθανθεῖ τόν ἀόρατο Κτίστη (Ρωμ. 1,20) ἀλλά καί λέγει ἀκόμη ὅτι μέ τήν πτώση τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ φύση ὑπετάγη στήν φθορά καί ματαιότητα. 

Ὡραιότατα ὁ σοφός Μέγας Βασίλειος στό ἔργο του «Ἑξαήμερον» περιγράφει γλαφυρότατα ὅλα τά τῆς δημιουργίας τῆς κτίσεως. Καί τά τροπάρια καί οἱ ὕμνοι τῆς Ἐκκλησίας πόσες καί πόσες φράσεις ἀναφέρουν τό φυσικό περιβάλλον!

Μήν ἀτιμάζουμε, λοιπόν, τήν φύση. Μήν χαλᾶμε τό φυσικό περιβάλλον. Νά προσέχουμε τά δάση μας, τήν θάλασσα, τά βουνά, τίς πεδιάδες, τά ποτάμια, τίς λίμνες, τά ζῶα, μικρά καί μεγάλα, τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ.

Ὅλα τά δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ εἶναι γιά μᾶς. Γι' αὐτό καί ἡ συχνή δέηση: «Ὑπέρ εὐκρασίας ἀέρων, εὐφορίας τῶν καρπῶν τῆς γῆς καί καρπῶν εἰρηνικῶν».