20. Ὅταν πεθάνει ἡ ἐλπίδα

Ἦταν κάποτε ἕνας ἀετός. Σκλάβος ὅμως. Δεμένος ἀπό τό πόδι μέ μιά ἁλυσίδα. Καί περπατοῦσε στό χῶμα... Τί παράξενο θέαμα! Ἀετός στήν αὐλή ἑνός σπιτιοῦ! Κοίταζε διαρκῶς τό γαλάζιο οὐρανό. Λαχταροῦσε νά ὁρμήσῃ στά ὕψη, στά βουνά, στίς χῶρες τῆς μαγευτικῆς ὀμορφιᾶς. Τίναζε τά φτερά του. Ὠρθώνετο μέ πόθο. Καί μόλις ὑψώνετο ἕνα, δύο μέτρα..., ἔπεφτε πάλι στό χῶμα. Δέν τόν ἄφηνεν ἡ ... ἁλυσίδα.

Πολλές φορές ἐπεχείρησε νά πετάξῃ. Πάντα ὅμως ξανάπεφτε θλιμμένος... Ὥσπου ἀπογοητεύθηκε. Πάει, εἶπε, μέσα του, δέν ὑπάρχει ἐλπίδα γιά μένα. Καί δέν ἐπιχείρησε ξανά νά πετάξῃ...

Ἕνα πρωΐ τόν εὑρῆκαν νεκρό στήν αὐλή. Ἀλλά, τί βλέπω; Ἡ ἁλυσίδα κομμένη; Ναί. Ἀπό τίς πολλές πιέσεις μιά μέρα ἐκόπηκε. Καί πῶς λοιπόν ὁ ἀετός δέν ἐπέταξε; Κομμένη ἡ φρικτή ἁλυσίδα! Ἐλεύθερος πιά ὁ γαλάζιος, ὁ ποθητός οὐρανός. Κρίμα! Δέν ἐπέταξε. Δέν ἐπεχείρησε νά πετάξῃ. Πρίν νεκρωθῇ τό σῶμα του, εἶχε πεθάνει μέσα του ἡ ἐλπίδα.... Καί ἔμεινεν ἐκεῖ. Καί ἔσβησε χωρίς ἐλπίδα, σέ στιγμή πού ἦταν ἐλεύθερα τά πλάτη τοῦ οὐρανού...