39. Τά συσσίτια στήν Κατοχή

Στά δύσκολα χρόνια τῆς Κατοχῆς ὁ λιμός, ἡ πείνα βρισκόταν σέ μεγάλη ἔνταση. Οἱ νεκροί ἀπό τήν πείνα ἔφθασαν καί τούς χίλιους τήν ἡμέρα στήν εὐρύτερη περιοχή τῶν Ἀθηνῶν. Τό φρικτό κρύο τό 1942, οἱ διωγμοί ἀπό τούς κατακτητές, τό ἐθνικό χάος, ἡ ἀπουσία κάθε ἐλπίδας, ἡ φτώχεια μαύριζαν τόν ὁρίζοντα. Ὅμως ἡ χριστιανική ἀγάπη κέρδιζε κάθε μέρα ἔδαφος. Τά συσσίτια ἦταν παρηγοριά, ἐνίσχυση, βοήθεια, ἰδιαίτερα γιά τά μικρά παιδιά. Ὅπως ἀναφέρεται σέ ἔκθεση, λειτούργησαν ἀπό πιστούς χριστιανούς συσσίτια γιά τόν πεινασμένο λαό καί μάλιστα καθ' ὑποδειγματικό τρόπο μέ σεβασμό στόν ἄπορο «συσσιτοῦντα». Γράφει ἡ ἔκθεση: «Τό φαγητό μεταφέρεται σέ δοχεῖα, μέ χειραμάξια σέ 19 συνοικιακές «οἰκίες διανομῆς». Φοιτηταί ἤ νέοι ἐπιστήμονες συνοδεύουν ὡς ἐπόπται τά καροτσάκια στήν μακρυνή πορεία τους. Πολλές φορές σπρώχνουν κι' αὐτοί, στίς ἀνηφοριές. Οἱ «συσσιτοῦντες» προσέρχονται σέ ὡρισμένη ὥρα ὁ καθένας μόνος του, κατά σειράν στήν κοντινή του «οἰκία διανομῆς». Χωρίς καμμιά ἀναμονή παραλαμβάνουν ἀμέσως ζεστές τίς μερίδες τῆς οἰκογενείας των, μέ κάθε ἄνεσι, ἀπό ἕνα φιλικό οἰκογενειακό περιβάλλον...». Ἡ ἀγάπη πάντα σπάει τούς πάγους καί εἶναι αὐτή πού γράφει τήν ἱστορία τοῦ πνεύματος.