9. Τό τελευταῖο λαδάκι Παναγία μου τό βάζω στό καντήλι σου! (ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)

Ἡ Παναγία βοηθοῦσε πάντα τά παιδιά της σέ περιόδους πείνας. Ἔτσι καί σήμερα ἐμπιστευόμαστε στήν χάρη τῆς μανούλας μας!

Ἦταν παραμονή του Εὐαγγελισμοῦ, 24 Μαρτίου τοῦ 1942, καί ἤμασταν στή Δρᾶμα, στήν ἰδιαιτέρα μου πατρίδα, ἡ ξένη κατοχή ἦταν Βουλγάρικη. Οἱ στερήσεις, οἱ ἀρρώστιες καί ἡ πείνα εἶχαν πάρει τρομακτικές διαστάσεις καί ὁ Θάνατος θέριζε κάθε μέρα μικρούς καί μεγάλους καί ἰδιαιτέρως τά παιδιά.

Μεταξύ τῶν συγγενῶν μου εἶχα καί μία μακρινή θεία, χήρα μέ πέντε παιδιά. Τόν ἄνδρα της τόν εἶχαν σκοτώσει οἱ κατακτητές πρίν ἀπό ἕξι μῆνες στίς σφαγές τῆς 29ης Σεπτεμβρίου τοῦ 1941. Ἀπό τρόφιμα τῆς εἶχαν ἀπομείνει ἕνα δάκτυλο ἐλαιόλαδο καί μία «χούφτα» καλαμποκάλευρο.

Ἐκεῖνο λοιπόν τό ἀπόγευμα, σκέφθηκε ὅτι αὔριο, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, εἶχε ἔστω καί κάτι λίγο γιά τροφή στά παιδιά: ἑκατό δράμια ἀλευράκι κι ἕνα δάκτυλο λαδάκι.

Ξαφνικά τά μάτια της ἔπεσαν πάνω στό σβησμένο κανδήλι, πού ἦταν κρεμασμένο μπροστά στό εἰκονοστάσι καί τότε μπῆκε στό δίλημμα: Τό λαδάκι στά νηστικά παιδιά της ἤ στό εἰκονοστάσι μέ τήν εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ;

Ἀποφασιστικά ὅμως ἔκαμε τόν Σταυρό της καί εἶπε στήν Παναγία: «Παναγία μου!  Ἐγώ θά Σοῦ ἀνάψω τό καντήλι, γιατί ἡ μέρα πού ξημερώνει εἶναι πολύ μεγάλη γιά τήν πίστη μας, ἀλλά καί Σύ ὅμως ἀνάλαβε νά μοῦ θρέψης τά παιδιά».

Πῆρε τό λιγοστό λαδάκι καί μ’ αὐτό ἄναψε τό καντήλι τῆς Παναγίας. Τό ἱλαρό του φῶς φώτισε τό φτωχικό σπίτι καί ἡ καρδιά της γέμισε ἀπό γαλήνη. Αὐτό τούς συνόδευσε στή βραδινή τους προσευχή καί στόν ὕπνο τους ὅλο ἐκεῖνο τό ἀξέχαστο βράδυ.

Τήν ἄλλη μέρα, μετά τή Θεία Λειτουργία, ἡ θεία μου ἄνοιξε τό ντουλάπι, γιά νά πάρει τό λιγοστό ἀλεύρι καί ἔμεινε ἄφωνη. Τί βλέπει; Τό «λαδερό» γεμᾶτο λάδι μέχρι πάνω καί δύο σακοῦλες γεμᾶτες ἀλεύρι καί μακαρόνια!…

Σταυροκοπήθηκε ἡ γυναῖκα πολλές φορές, δοξάζοντας καί εὐχαριστῶντας τόν Θεό καί τήν Παναγία γιά τό μεγάλο θαῦμα, ἀλλά δέν εἶπε σέ κανένα τίποτα. Γιά δύο χρόνια οὔτε τό λάδι ἄδειαζε ἀπό τό μπουκάλι, οὔτε καί τό ἀλεύρι «σώθηκε» ποτέ, παρά τήν καθημερινή τους χρήση γιά ἕξι στόματα, γιά ἀνταλλαγή μέ ἄλλα τρόφιμα καί γιά κρυφή ἐλεημοσύνη. Ἀλλά καί τό κανδήλι παρέμεινε ἀπό τότε μέρα – νύχτα ἀναμμένο, μαρτυρῶντας μέ τό ἄσβεστο φῶς του τή ζωντανή πίστη αὐτῆς τῆς εὐλογημένης γυναίκας.