Ἐγκύκλιος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ’ γιὰ τὴν ἀξία καὶ προστασία τῆς θάλασσας

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί,

Ὁ Θεός ἀπό ἀγάπη δημιούργησε τόν ἀόρατο καί πνευματικό κόσμο καί μετά ταῦτα, τόν ὁρατό καί ὑλικό κόσμο καί τέλος τόν ἄνθρωπο. Καί βέβαια δημιουργῶντας ὅλη τήν κτίση δημιούργησε μέ τήν Παντοδυναμία καί τήν Πανσοφία Του καί τήν θάλασσα.

Γράφει ἡ Ἁγία Γραφή στό πρῶτο βιβλίο τήν Γένεση: «Καί εἶπεν ὁ Θεός˙ συναχθήτω τό ὕδωρ... καί συνήχθη τό ὕδωρ, καί ὤφθη ἡ ξηρά... καί ἐκάλεσεν ὁ Θεός τήν ξηράν γῆν καί τά συστήματα τῶν ὑδάτων ἐκάλεσε θαλάσσας. Καί εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλόν» (Γεν. 1,9-10).

Ἡ θάλασσα, λοιπόν, εἶναι ἕνα ἀπό τά πιό ὡραῖα καί μεγαλοπρεπέστατα ἔργα τῆς θείας Δημιουργίας. Τόσο στήν Παλαιά, ὅσο καί στή Καινή Διαθήκη πολλές φορές ἀναφέρεται ἡ θάλασσα. Ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ γράφει στόν Προοιμιακό Ψαλμό: «Αὕτη ἡ θάλασσα ἡ μεγάλη καί εὐρύχωρος, ἐκεῖ ἑρπετά, ὧν οὐκ ἔστι ἀριθμός, ζῶα μικρά μετά μεγάλων» (Ψαλμ. 103,25).

Ἀλλά καί ὁ προφήτης Ἰωνᾶς, ριφθείς στή θάλασσα ἀπό ἐκεῖ, καί εὑρισκόμενος στήν κοιλία τοῦ κήτους προσευχήθηκε στό Θεό γιά τήν μετάνοιά του, καί τήν σωτηρία του. «Καί προσηύξατο Ἰωνᾶς πρός Κύριον τόν Θεόν αὐτοῦ ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους καί εἶπεν: Ἐβόησα ἐν θλίψει πρός Κύριον τόν Θεόν μου καί εἰσήκουσέ μου ἐκ κοιλίας ἅδου κραυγῆς μου ἤκουσας φωνῆς μου. Ἀπέρριψάς με εἰς βάθη καρδίας θαλάσσης καί ποταμοί ἐκύκλωσάν με  πάντες οἱ μετεωρισμοί σου καί τά κύματά σου ἐπ' ἐμέ διῆλθον».

Ἔπειτα ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἀγάπησε τήν θάλασσα, χρησιμοποίησε εἰκόνες ἀπό τήν θάλασσα γιά τίς Παραβολές Του καί τήν διδασκαλία Του καί ἁλιεῖς ἐπέλεξε ὡς Μαθητές Του καί Ἀποστόλους ἀνά τήν οἰκουμένη.

Τόν Χριστό, ἄλλοτε τόν ἀτενίζουμε περιπατοῦντα παρά τήν θάλασσα, ἄλλοτε ἐπί τήν θάλασσα καί ἄλλοτε νά φανερώνεται μετά τήν Ἀνάστασή Του στήν ἀκρογιαλιά τῆς Τιβεριάδος. Ἄλλη φορά ἐπιτιμᾶ τήν θάλασσα καί οἱ ἄνεμοι καί ἡ θάλασσα ὑπακούουν στήν ἐντολή Του καί πολλές φορές κάμνει τό πλοῖον «ἄμβωνα» καί κηρύττει τόν θεῖον λόγον στούς εὑρισκομένους στήν ξηρά. Ὁ Ἀπ. Παῦλος, ἐπιπλέον, ὅπως πληροφορούμεθα ἀπό τίς «Πράξεις» καί τίς Ἐπιστολές του, πόσα καί πόσα ταξείδια δέν πραγματοποίησε διά θαλάσσης ἀλλά καί πόσους κινδύνους δέν ὑπέστη ἀπό τά ἄγρια κύματά της; Καί ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀξίζει νά ἀναφέρουμε τόν Μέγα Βασίλειο, ὁ ὁποῖος στό περισπούδαστο σύγγραμμά του «Ἑξαήμερος» ἀναπτύσσει τήν χριστιανική διδασκαλία μέ παραδείγματα ἀπό τήν ζωή τῆς θάλασσας καί τῶν ἰχθύων.

Ἰδιαίτερα δέ ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἔχουμε τό ἐξαιρετικό προνόμιο ἡ πατρίδα μας νά περικλείεται ἀπό θάλασσα καί ἀπό πελάγη καί στά νησιά μας στό διάβα τῶν αἰώνων ἕνας μεγάλος ἑλληνικός καί χριστιανικός πολιτισμός δημιουργήθηκε πού ὅλοι τόν ἐξυμνοῦν.

Καί ὅλοι, προπαντός τούς καλοκαιρινούς μῆνες χαιρόμαστε τήν θάλασσα καί τά τόσα εὐεργετήματα πού μᾶς παρέχει.

Ἀλλ' ὅμως, ἐνῶ ἡ θάλασσα μᾶς συντροφεύει, σαγηνεύει, ἐντυπωσιάζει, ἐμπνέει καί ποικιλόμορφα μᾶς ὠφελεῖ, πολλές φορές δέν τήν προσέχουμε, δέν δίνουμε σημασία στήν ἀξία της καί τήν ἀτιμάζουμε, τήν ρυπαίνουμε καί τήν νεκρώνουμε. Αὐτό εἶναι λάθος, ἡ κακοποίηση τοῦ θαλάσσιου περιβάλλοντος, τῆς ἀκτῆς καί τῆς ὅλης ζωῆς τῆς θάλασσας καί συνιστᾶ καταστρατήγηση τῆς ὡραίας δημιουργίας τοῦ Θεοῦ. Δέν πρέπει νά συμβαίνει αὐτό. Καί βέβαια ὀφείλουμε νά γνωρίζουμε ὅτι αὐτή ἡ κακή συμπεριφορά πρός τήν θάλασσα προλαβαίνεται, ἄν ὁ καθένας μας κατανοήσει καί ἐνστερνισθεῖ τό νόημα τῆς θεϊκῆς ἐντολῆς «ἐργάζεσθαι καί φυλάσσειν» (Γεν. 2,15) τό κάλλιστο αὐτό δῶρο τῆς Πανσοφίας τοῦ Θεοῦ. Προφανῶς καί γιά τό ἐπικίνδυνο τῆς θαλάσσης πρέπει νά δοθεῖ ἡ δέουσα προσοχή, ὡς καί εἶναι αὐτονόητο νά παραλείπονται καί οἱ ποικίλες ἀταξίες στό θαλάσσιο χῶρο. 

Ἔχοντες ὑπ’ ὄψει τά παραπάνω, ἀγαπητοί μου, νά εἶσθε προσεκτικοί καί νά σέβεσθε τήν θάλασσα. Νά τήν διατηρεῖτε καθαρή καί νά τήν χαίρεσθε, δοξάζοντας τόν Δημιουργό της, τόν Ἕνα καί Ἀληθινό Θεό.

Μετά πολλῶν πατρικῶν εὐχῶν  

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ’