11. Περιστατικό μέ τόν π. Ἀναστάσιο (Γιαννουλάτο) – (νῦν Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων καί πάσης Ἀλβανίας)

Ἦταν ἀμέσως μετά τά ἐγκαίνια ἑνός νέου ναοῦ σέ ὑψόμετρο 1600 στή Δυτική Κένυα. Πρός τό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας, ἕνας διάκονος μοῦ εἶπε ψιθυριστά: Ἡ κόρη τοῦ π. Παύλου κατά τίς 11.00 τό μεσημέρι πέθανε. Θά τοῦ τό πεῖτε ἐσεῖς; Τό παιδάκι τό ἤξερα. Ἀπό τή φοβερή ἐλονοσία εἶχε βρεθεῖ σέ δοκιμασία μεγάλη καί δέν ἄντεξε. Τότε ἀποφάσισα νά πάω στό σπίτι τῆς μικρῆς. Ἀνεβοκατεβαίνοντας μέ δυσκολία τούς ἀγροτικούς δρόμους τῆς ἀπομονωνομένης ἐκείνης ὀρεινῆς περιοχῆς, πού ἡ τροπική βροχή τούς εἶχε κάνει ἰδιαίτερα λασπερούς καί ἐπικίνδυνους, φθάσαμε νύκτα στό σπίτι τοῦ π. Παύλου. Τό μικρό κοριτσάκι 4 ἐτῶν ἦταν ξαπλωμένο σέ ἕνα μεγάλο κρεβάτι σάν νά κοιμόταν γαλήνια. Δίπλα του, ἐκείνη ἡ μητέρα, μέ τά μεγάλα καρτερικά μάτια καί ἐκείνη τή βαθειά συλλογή, πού οἱ ἀφρικανίδες γυναῖκες ἔχουν πάντα στά μάτια τους. Ἦταν τόσο καλό παιδί καί πάντα πρῶτο μέ χαιρετοῦσε, μοῦ ψιθύρισε στήν ἀμηχανία του, ὁ πατέρας του. Διάβασα Τρισάγιο. Εἴπαμε μερικά λόγια παρηγορητικά. Πάντα ἐκεῖ, σ' αὐτές τίς ὧρες εἶναι μία εὐκαιρία ἑνός μηνύματος. Ἡ Διονυσία ἡ μικρή πέρασε στόν οὐρανό στήν ἀγκαλιά τοῦ ἀγαπημένου της Χριστοῦ.

Τό βράδυ, μόνος στό δωμάτιο τοῦ σχολικοῦ ξενῶνα, πού μᾶς φιλοξένησε, δίπλα στό φῶς τῆς λάμπας καθώς ἡ βροχή ἔπεφτε στά μπανανόφυλλα καί στίς τσίγκινες στέγες, ἀναπολοῦσα τή μέρα πού περάσαμε. Μακρυά μέσα στή νύκτα ἠχοῦσε ἀκόμα τό τύμπανο. Ἦταν σύμφωνα μέ τά ἔθιμα ἀπ' τό σπίτι πού πενθοῦσε. Στήν κόπωσή μου ἀναρρωτήθηκα, γιατί βρισκόμαστε τελικά ἐδῶ; Τί κάνουμε; Ἦρθαν ἀνακατεμένα στήν σκέψη μου τά διάφορα πού λέγονται γιά τήν ἱεραποστολή: κήρυγμα, ἀγάπη, ἐκπαίδευση, πολιτισμός, εἰρήνη, ἀνάπτυξη. Ἀπότομα ὅμως ἕνα Φῶς ἄστραψε καί ἀποσαφήνισε στήν ὁμίχλη τοῦ κουρασμένου μου μυαλοῦ, τήν οὐσία τοῦ ζητήματος: Εἴμαστε ἐδῶ γιά νά φέρουμε τήν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως!