14. Ὁ «Μυστικός Δεῖπνος» τοῦ Λεονάρδο ντά Βίντσι

Ἕνας ἀπό τούς πιό σπουδαίους πίνακας τοῦ διασήμου ζωγράφου Λεονάρδο Ντά Βίντσι εἶναι ὁ «Μυστικός Δεῖπνος». Μπορεῖ ὁ ἀναγνώστης νά ἔχῃ δῇ κάποιο του ἀντίγραφο, ὅμως ἡ ἱστορία του ἴσως νά μή τοῦ εἶναι γνωστή. Ἕνα φρικτό γεγονός ἔχει συνδεθῆ μ' αὐτόν τόν πίνακα.

Ὁ καλλιτέχνης γιά πολύν καιρό καταγινόταν νά βρῇ κάποιο πρόσωπο, πού θά τοῦ ἐχρησίμευε γιά μοντέλλο στήν ἀπεικόνισι τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ. Μέ χαρά του μιά ἡμέρα ἀνεκάλυψε στήν χορωδία κάποιας ἐκκλησίας ἕναν ἐξαιρετικά γλυκύν νέον. Ὁ Πιέρρο Μπαντινέλλι – ἔτσι ἐλέγετο ὁ νέος – δέχτηκε νά γίνη μοντέλλο τοῦ καλλιτέχνη.

Πέρασε ἀρκετός καιρός. Ὁ πίνακας προχωροῦσε, ὅταν ὁ Ντά Βίντσι θέλησε νά βρῇ κάποιο πρόσωπο, πού θά τοῦ χρησίμευε σάν μοντέλο γιά τήν ἀπεικόνιση τώρα τοῦ Ἰούδα. Πέρασαν ὅμως δυό χρόνια, χωρίς νά βρεθῇ αὐτό τό πρόσωπο. Μιά μέρα, περπατοῦσε στενοχωρημένος στό δρόμο, ὅταν συνήντησεν ἕναν νέον, πού τό πρόωρα γηρασμένο πρόσωπό του καί ἡ θλῖψι, πού κυριαρχοῦσε ἐπάνω του, πρόδιδαν κάποιο ψυχικό δρᾶμα, πού τόν συνετάραζε. Στήν πρότασι τοῦ καλλιτέχνη, νά ποζάρῃ στόν πίνακά του, ὁ νέος ἀπήντησε καταφατικά. Ὅταν ὅμως στάθηκε μπροστά στό «Μυστικό Δεῖπνο» καί ὁ ζωγράφος ἄρχισε νά ζωγραφίζῃ τό πρόσωπο τοῦ Ἰούδα, ξαφνικά ξέσπασε σέ ἀκράτητους λυγμούς. Ὁ ζωγράφος ἀπόρησε. Ρώτησε τί τοῦ συμβαίνει. Καί ἐκεῖνος ἀπήντησε.

- Εἶμαι ὁ νέος, πού πρό ἐτῶν εὑρέθηκε πάλιν ἐδῶ μέσα. Τότε ὅμως ἤμουν μοντέλλο τοῦ Χριστοῦ. Τώρα κατήντησα Ἰούδας.

Ὁ καλλιτέχνης ἔμεινεν ἀκίνητος. Δέν ἠμποροῦσε νά πιστεύσῃ αὐτά πού ἄκουε ἀπό τό στόμα τοῦ νέου. Καί ξαναρώτησε.

- Πῶς ἔγινε, παιδί μου, αὐτό τό μεγάλο τό κακό;

-Ἔχασα τόν Θεόν! Ἔπεσα στήν ἁμαρτία. Εἶμαι τώρα ἕνα κουρέλι ἀληθινό...

 Αὐτά εἶπεν ὁ νέος μέ ἀναφυλλητά!...