32. Πιστεύεις εἰς θαύματα;

Ἕνας πιστός ἐσυζητοῦσε κάποτε μέ ἕναν ἄπιστον. Εἰς κάποιο σημεῖον τῆς συζητήσεως ὁ πιστός ἀνέφερε τήν λέξιν «θαύματα».

-Θαύματα; εἶπε ὁ ἄπιστος μέ εἰρωνείαν. Πιστεύεις εἰς θαύματα;

-Γιατί ὄχι; ἀπήντησεν ὁ ἄλλος.

-Καί πιστεύεις ὅτι τά θαύματα εἶναι ἀληθινά;

-Εἶμαι ἐντελῶς βέβαιος. Μπορεῖς καί σύ νά πεισθῇς, ὅταν ἔλθῃς εἰς τό σπίτι μου. Θά ἰδῇς ἐκεῖ μέ τά μάτια σου ἕνα μεγάλο θαῦμα τοῦ Χριστοῦ, πού μετέβαλε τό κρασί εἰς ἔπιπλα.

-Ἀστειεύεσαι; εἶπε παραξενεμένος ὁ ἄπιστος.

-Κάθε ἄλλο. Κάποτε ἤμουν μέθυσος, ὑποδουλωμένος στό κρασί. Ἐκεῖ ἐπήγαιναν πολλά χρήματά μου. Ὁ Χριστός ὅμως μέ ἀπήλλαξε ἀπό τό πάθος τῆς μέθης. Δέν εἶναι θαῦμα αὐτό; Ἔκτοτε ὅλα μου τά χρήματα, πού ἐξωδεύοντο εἰς τό ποτόν, χρησιμοποιοῦνται δι' ἀγοράν ἐπίπλων τοῦ σπιτιοῦ μου...

Ἐκαθήσαμεν ἄρα γε ποτέ νά σκεφθοῦμε πόσα τέτοια θαύματα ἐνήργησε καί εἰς τόν καθένα μας ὁ Θεός, καί νά τόν δοξάσωμεν δι' αὐτά;